2 Kasım 2008 Pazar
Futbol & İzmir ( Bir İzmirlinin Gözünden)
İzmir’li olmak demek, ya Göztepeli ya da Karşıyakalı olmak demektir çoğu İstanbullunun gözünde.. Çünkü Türkiye’nin en büyük çekişmesini onlar yaşar, 60.000 kişilik staddaki maçı 83.000 kişi izleyerek o büyük takımların taraftarları kırmıştır 2. Lig’de maç izlenme rekorunu. Mütemadiyen tartışan Göztepeli Karşıyakalı görebilirsiniz İzmir’in her köşesinde.. Ne Göztepe’nin Amatör Lig’de oynaması Karşıyaka’ya laf atmasını önler, ne de Karşıyaka’nın 2. Lig’de olması Göztepeyi yok saymasını sağlar. Onlar birbiriyle vardır, birbirlerinin varlığıyla kendilerini motive ederler. Gün gelecek yine Göztepe ve Karşıyaka aynı ligde top koşturacak, yine İzmir Sarıya Kırmızıya / Yeşile Kırmızıya boyanacak.. Ve yıllarca akıllarından çıkmayan şeyi yaşamak için yine stadları tıka basa dolduracaklar: Ezeli rakibini yenebilme ihtimali..Ama unutulmaması gereken noktalarda vardır.. Büyük Mustafa’nın yıllarca top koşturduğu Büyük Altay, Metin Oktay’ın altyapısında yetiştiği Şanlı İzmirspor.. Her zaman bu güzelliklerin ortasında bulunan Bucaspor.. İzmir’in, güzel İzmir’in güzellikleridir bunlar..Her takım kendi liginde memnun olmasada, emekli İzmir’in kör talihidir yıllardır başarılı bir futbol takımı çıkaramaması.. Gidilir play-off’lara, direklerden dönülür, son dakikalarda yenilir goller ve sonuç hep İzmir’in hüsranıdır. Ama unutulmaması gereken bir noktada vardır. Her ne kadar her İzmirli’nin tuttuğu bir takım varsa İstanbul’da, mutlaka gönlünün aslanı kendi şehrinin bir takımıdır. Belki Fenerbahçe, Galatasaray tribünlerinde maç izlemeye gideriz ama, Göztepemiz, Karşıyakamız, İzmirsporumuz, Altayımız bambaşkadır bizim için. İzmir farklı bir memlekettir..Son günlerde dolaşan bir haber var etrafta.. İzmir’in ve özellikle Göztepe’nin Amatör Lig’de kalmasına çok üzülen Başbakan, Belediye Takımlarından birinin adını değiştirip Göztepe yapmak istermiş.. Bu şekilde Göztepe’nin de Süper Lig’de olmasını çok istermiş, İzmir’in takımının olmaması çok üzücü birşeymiş..Bu ülkede yaşayan her insanın bilmesi gereken bir şey var. İzmir, bu ülkenin en Cumhuriyetçi, en Laik şehri.. Şehrimize “Gavur İzmir” lakabını yakıştıranlar, yerel seçim yaklaştıkça daha fazla gelip “açılış yapanların” unuttuğu bir mevzu var. Olay şudur ki;* Türkiye’nin Başbakanı İzmir’e Geliyor! diye pankart hazırlatıp, şehrin dört bir yanına asanlar,*İzmir’i İstiyorum! naraları atanlar,*Göztepeyi Birinci Lige Çıkarıyorum! diye şirin görünmeye çalışanlar ve benzerleri..Bu şehir satılık değil.. Bu şehirde Türkiye’nin bir parçası.. Bu şehri Türkiye’nin parçası görmeyip, sanki başka bir yermiş gibi, sanki başka bir yerden gelir gibi davrananların bilmesi gereken bir nokta var. Bu memleketim insanının düşüncesini öyle istediğiniz gibi, alıp veremezsiniz.. Bedenimizi alabilirsiniz ama ruhumuzu asla!
3 Ekim 2008 Cuma
Futbol Aşkı, Trabzonspor Tutkusu
Bu memleket topraklarında, “futbol ülkesi” sıfatıyla değerlendirilen bir şehir düşünün. Kendisinden nüfusça fazla, toprak alanı büyük ve ekonomik yönden daha zengin olan şehirlerin arasından sıyrılan bir futbol memleketidir bu şehir. Futbolun erkek sporu olarak değerlendirildiği bir arenada, kara lastikleri ile yaylalarda topun peşinden koşan peştamallı kızların olağan karşılandığı bu memleketin adı Trabzon’dur..
Yaşlı ninelerin dahi futbol bilgisi ve memleketinin takımına karşı bir taktik düşüncesi olduğu, yaklaşık 1 milyon teknik direktörün yaşadığı Trabzon şehri… Ve Trabzon’un, ünü Türkiye dışına çıkmış futbol takımı Trabzonspor..
Futbol narkozunun tüm dünyayı sardığı dönemlerde, hırçın dalgaların sahili dövdüğü bu şehirde de futbol bir sevdaya dönüşmüştür. İdman Ocağı, İdman Gücü, Necmiati, Muallim Mektebi, Yolspor, Yalıspor, Akçaabat Gençlik, Sürmene Gençlik, Doğan Gençlik, Trabzon Lisesi ve daha sayamadığımız takımların kıyasıya rekabeti, şehrin futbolcu yetiştirme makinesine dönüşmesine de katkı sağlamıştır şüphesiz..
M.Ö 700 yıllarında antik Yunanlıların kurduğu Trapezus, Trabzon olana kadar birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Fatih Sultan Mehmet’in fethettiği son önemli Bizans kenti olan Trabzon, o çağlarda da çetin ceviz bir şehir olduğunu kanıtlamıştır. İstanbul’dan daha zor fethedilen Trabzon, yıllar sonra İstanbul’a futbol darbesi indirecek ve Türkiye’yi fethedecektir…
Trabzon İdman Yurdu, Trabzon’da Türk’lerin kurduğu ilk futbol kulübüdür. 1913 yılında kurulan kulüp, 1.Dünya Savaşı patlak verince, üyelerini cepheye yollamış, faaliyetleri de sona ermiştir. Kurumsal açıdan bakıldığında, 1921 yılında kurulan Trabzon İdman Ocağı, Trabzon’da futbolun temellerinin atıldığı ilk kulüp olmuştur.
İdman Ocağı’nın kuruluşundan 2 yıl sonra, yani 1923 yılında, bu kulübe ezeli bir rakip çıkar. Trabzon İdman Gücü… İki takım arasındaki kıyasıya rekabet, belki Trabzonspor’un kuruluşunu geciktirmiş, ancak şehrin futbol seviyesinin her geçen gün yükselmesine de vesile olmuştur.
İki kulüp arasındaki rekabet yıllarca devam etmiş, bu rekabetin birleşmesiyle TRABZONSPOR, 2 Ağustos 1967 yılında kurulmuştur. Kuruluşu, rekabetin bile ötesine giden sancılı bir süreçten geçmiştir Trabzonspor’un..
Trabzonspor’un kuruluşunun bu kadar gecikmesinin dezavantajlarından en önemlisi, ulusal ligin 1959 yılında kurulmasıyla İstanbul önceliğinin zihinlere kazınması, çifte standardın, Trabzonspor’un olmadığı bir ortamda oturtulması olmuştur şüphesiz..
Trabzon halkının futbol sevgisi, Trabzonspor’un kurulmasıyla önceliği Trabzonspor olan bir sevgiye dönüşür. Çoğu memleketin futbol takımlarından sonra kurulmasına rağmen, kısa mazisine büyük başarılar sığdırmasındaki en büyük etken; 2 Ağustos 1967 tarihinden sonra arkasında “Trabzonspor” diye bağıran bir şehir bulması, kendi memleketinin takımı varken İstanbul takımlarından medet ve tatmin bekleyen biçare taraftarının olmayışıdır.
Yuvarlanabilen her şeyle daracık sokak aralarında futbol oynayan çocukların ağabeyleri için başarı, kısa zamanda elde edilir Trabzonspor adına. Kısıtlı imkânlarla, hatta imkânsızlıklarla “olmaz” denilen şeyi başarmış Trabzonspor, tüm Türkiye’den alkış ve taraftar kazanır 70’li yıllarda. Lekesiz başarıları, İstanbul hegemonyasını 6 kez yıkması, onu efsane yapmaya yetmiştir. .
Trabzonspor bir efsanedir. Çünkü kimsenin ihtimal vermediği başarıları imkânsızlıklar içinde kotarmış, birliğin dayanışmanın, Karadeniz inadının örneğini sergilemiştir.
İngilizlerin bile dikkatini çeken ve tarihe düşülen bir notta: “Dünyada kendi bünyesinden yetiştirdiği futbolcularla başarı yakalayan belki de tek takımdır” Trabzonspor..
Trabzonsporlu olmak, sıradan bir futbol tutkusu değildir. Güçsüzün güçlüye başkaldırışıdır. Temizin kirliyle mücadelesidir. Ucuz ve popülist sloganlardan öte bir kültürdür. Bu kültürün değerini ve anlamını tüm taraftar, futbolcu ve yöneticiler bilmeli, buna göre hareket etmelidir. Trabzonspor’un tek başına bir değer olduğu gerçeği akıllardan çıkmamalı, asıl değer dururken günlük, sezonluk değerlere fazla prim tanınmamalıdır..
(alıntı yapılmıştır..)
Gökhan UZUNOĞLU'a teşekkür ederiz..
Yaşlı ninelerin dahi futbol bilgisi ve memleketinin takımına karşı bir taktik düşüncesi olduğu, yaklaşık 1 milyon teknik direktörün yaşadığı Trabzon şehri… Ve Trabzon’un, ünü Türkiye dışına çıkmış futbol takımı Trabzonspor..
Futbol narkozunun tüm dünyayı sardığı dönemlerde, hırçın dalgaların sahili dövdüğü bu şehirde de futbol bir sevdaya dönüşmüştür. İdman Ocağı, İdman Gücü, Necmiati, Muallim Mektebi, Yolspor, Yalıspor, Akçaabat Gençlik, Sürmene Gençlik, Doğan Gençlik, Trabzon Lisesi ve daha sayamadığımız takımların kıyasıya rekabeti, şehrin futbolcu yetiştirme makinesine dönüşmesine de katkı sağlamıştır şüphesiz..
M.Ö 700 yıllarında antik Yunanlıların kurduğu Trapezus, Trabzon olana kadar birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Fatih Sultan Mehmet’in fethettiği son önemli Bizans kenti olan Trabzon, o çağlarda da çetin ceviz bir şehir olduğunu kanıtlamıştır. İstanbul’dan daha zor fethedilen Trabzon, yıllar sonra İstanbul’a futbol darbesi indirecek ve Türkiye’yi fethedecektir…
Trabzon İdman Yurdu, Trabzon’da Türk’lerin kurduğu ilk futbol kulübüdür. 1913 yılında kurulan kulüp, 1.Dünya Savaşı patlak verince, üyelerini cepheye yollamış, faaliyetleri de sona ermiştir. Kurumsal açıdan bakıldığında, 1921 yılında kurulan Trabzon İdman Ocağı, Trabzon’da futbolun temellerinin atıldığı ilk kulüp olmuştur.
İdman Ocağı’nın kuruluşundan 2 yıl sonra, yani 1923 yılında, bu kulübe ezeli bir rakip çıkar. Trabzon İdman Gücü… İki takım arasındaki kıyasıya rekabet, belki Trabzonspor’un kuruluşunu geciktirmiş, ancak şehrin futbol seviyesinin her geçen gün yükselmesine de vesile olmuştur.
İki kulüp arasındaki rekabet yıllarca devam etmiş, bu rekabetin birleşmesiyle TRABZONSPOR, 2 Ağustos 1967 yılında kurulmuştur. Kuruluşu, rekabetin bile ötesine giden sancılı bir süreçten geçmiştir Trabzonspor’un..
Trabzonspor’un kuruluşunun bu kadar gecikmesinin dezavantajlarından en önemlisi, ulusal ligin 1959 yılında kurulmasıyla İstanbul önceliğinin zihinlere kazınması, çifte standardın, Trabzonspor’un olmadığı bir ortamda oturtulması olmuştur şüphesiz..
Trabzon halkının futbol sevgisi, Trabzonspor’un kurulmasıyla önceliği Trabzonspor olan bir sevgiye dönüşür. Çoğu memleketin futbol takımlarından sonra kurulmasına rağmen, kısa mazisine büyük başarılar sığdırmasındaki en büyük etken; 2 Ağustos 1967 tarihinden sonra arkasında “Trabzonspor” diye bağıran bir şehir bulması, kendi memleketinin takımı varken İstanbul takımlarından medet ve tatmin bekleyen biçare taraftarının olmayışıdır.
Yuvarlanabilen her şeyle daracık sokak aralarında futbol oynayan çocukların ağabeyleri için başarı, kısa zamanda elde edilir Trabzonspor adına. Kısıtlı imkânlarla, hatta imkânsızlıklarla “olmaz” denilen şeyi başarmış Trabzonspor, tüm Türkiye’den alkış ve taraftar kazanır 70’li yıllarda. Lekesiz başarıları, İstanbul hegemonyasını 6 kez yıkması, onu efsane yapmaya yetmiştir. .
Trabzonspor bir efsanedir. Çünkü kimsenin ihtimal vermediği başarıları imkânsızlıklar içinde kotarmış, birliğin dayanışmanın, Karadeniz inadının örneğini sergilemiştir.
İngilizlerin bile dikkatini çeken ve tarihe düşülen bir notta: “Dünyada kendi bünyesinden yetiştirdiği futbolcularla başarı yakalayan belki de tek takımdır” Trabzonspor..
Trabzonsporlu olmak, sıradan bir futbol tutkusu değildir. Güçsüzün güçlüye başkaldırışıdır. Temizin kirliyle mücadelesidir. Ucuz ve popülist sloganlardan öte bir kültürdür. Bu kültürün değerini ve anlamını tüm taraftar, futbolcu ve yöneticiler bilmeli, buna göre hareket etmelidir. Trabzonspor’un tek başına bir değer olduğu gerçeği akıllardan çıkmamalı, asıl değer dururken günlük, sezonluk değerlere fazla prim tanınmamalıdır..
(alıntı yapılmıştır..)
Gökhan UZUNOĞLU'a teşekkür ederiz..
Beşiktaş'ın Doğuşu
1902 sonbaharında Beşiktaş Serencebey Mahallesi’nde, o zamanın Medine Muhafızı olan Osman Paşa’nın konağının bahçesinde, 22 kişilik genç grup, haftanın bazı günlerinde toplanıp jimnastik hareketleri yapmaktaydı. Başta Osman Paşa’nın oğulları Mehmet Şamil ve Hüseyin Bereket ile mahellenin gençlerinden Ahmet Fetgeri, Mehmet Ali Fetgeri, Nazımnazif, Cemil Feti ve Şevket Beyler’in aralarında bulunduğu gençlerin ilk ilgilendikleri spor branşları, özellikle barfiks, paralel, güreş, halter, aletli ve aletsiz jimnastikti. O sıralarda siyasi hareketler dolayısıyla her türlü toplanmadan ürkerek hafiyeler dolaştıran 2. Abdülhamit’in adamları Serencebey’deki bu toplanmaları haber alınca, spor yapan gençler bir baskınla karakola götürüldü. Bu sporcu gençlerin bir kısmının saray erkanına yakın olması, ayrıca o dönemlerde kötü gözle bakılan futbol oynamadıkları ve sadece beden hareketleri yaptıklarını belirtmeleriyle gergin durum yumuşadı. Hatta saray çevresinden Şeyhzade Abdülhalim bu sporcuları destekledi ve sık sık antrenmanları seyretmeye başladı. Ünlü boksör ve güreşçi Kenan Bey de antrenmanlara gelerek güreş ve boks hareketleri göstermeye başladı.
1903 Mart’ında ise özel bir izinle Bereket Jimnastik Kulübü kuruldu. 1908′de Meşrutiyet’in ilanıyla sportif hareketler biraz daha serbestlik kazandı. 31 Mart 1909′daki siyasi olaylardan sonra Edirne’de bulunan Fuat Balkan ve Mazhar Kazancı, Hareket Ordusu ile İstanbul’a geldi. Siyasi olaylar yatıştıktan sonra iyi bir eskrim hocası olan Fuat Balkan ile başta güreş ve halter sporlarını yapan Mazhar Kazancı, Serencebey’de jimnastik yapan gençleri bularak birlikte spor yapma fikrini kabul ettirdi. Fuat Balkan, Ihlamur’daki evinin altındaki yeri, kulüp merkezi yaptı ve Bereket Jimnastik Kulübü’nün adı Beşiktaş Osmanlı Jimnastik Kulübü olarak değiştirildi. Böylece jimnastik, güreş, boks, eskrim ve atletizmin ön planda tutulduğu güçlü bir spor kulübü meydana geldi. Fuat Bey’in arkadaşları Refik ve Şerafettin Beyler de iyi birer eskrimciydi.
Bu arada Beyoğlu Mutasarrıfı Muhittin Bey’in teşvikiyle Beşiktaş Osmanlı Jimnastik Kulübü, 13 Ocak 1910 tarihinde tescil edilen ilk Türk spor kulübü oldu. Semtin gençlerinin bu spor kulübüne ilgisi büyüdü ve spor yapan üyelerin sayısı bir anda 150′ye yükseldi. Kulübün merkezi de Ihlamur’dan Akaretler’de 49 numaralı binaya taşındı. Bir süre sonra bu bina da küçük gelince, yine Akaretler’de 84 numaralı binaya geçildi. Bu binanın arkasındaki bahçe de bir spor sahası haline getirildi.
Kulübün faaliyetlerini hızlandırdığı ilk dönemde futbol gölgede kalmışsa da, 1910’ların sonundan itibaren kulüpteki atlet ve jimnastikçiler futbola daha fazla ilgi duyup, kendi aralarında maçlar yapmaya başladılar. O yıllarda gençliğin ilgisi futbola kaymak üzereydi ve Beşiktaş Kulübü’nün az ilerisinde Valideçeşme ve Basiret gibi iki güçlü futbol takımı kurulmuştu. 1911 Ağustos’unda Valideçeşme futbol takımının başkanı ve kurucusu olan Ahmet Şerafettin Bey (Şeref Bey) futbolcularıyla Beşiktaş Kulübü’ne katıldı. Beşiktaşlı gençlerin kurduğu futbol takımlarını tek bir çatı altında toplamayı amaç edinen Şeref Bey’in girişimleri sonucu, Basiret Kulübü de Beşiktaş’a katıldı. Bu şekilde Futbol Şubesi, resmi olarak kulüpte faaliyete başladı.
Resul, Rıdvan, Behzat, Doktor Sabri, Şair Kazım, Sadi (Baltalimanı), Doktor Mehmet, Asım, Şeref, Doktor Ali ve Fahri’den oluşan ilk futbol takımının malzemelerinin masraflarını da İpekçi İhsan isimli bir sporsever karşıladı. Birinci takımın yanı sıra ikinci, üçüncü, dördüncü takımlarını da kuran futbol şubesi, kulübün Akaretler’deki bahçesinde futbol idmanlarını hızlandırdı. Böylece futbol Beşiktaş’ta bir anda 1 numaralı spor olmaya başladı. Ancak Balkan Savaşı’nın ardından Dünya Savaşı’nın da başlamasıyla Beşiktaş’ın sporcuları cephelere koştu ve spor faaliyetleri yok denecek duruma geldi.
Yıllardır Beşiktaş’ın ilk renklerinin kırmızı-beyaz olduğu, Balkan Savaşı’nın kaybedilmesinin ardından siyah-beyaz olarak değiştirildiği söylenir. Beşiktaş tarihi ile ilgili bir çok kaynak böyle yazmaktadır. Ancak 100. yıl belgeselinin hazırlanması sırasında yapılan ayrıntılı araştırmalarda, kırmızı rengin kullanılmadığı, renklerin her zaman siyah-beyaz olduğu yönündeki belgeler ağırlık göstermiştir. Beşiktaş 100. Yıl Belgeseli yapımcısı Tuğrul Yenidoğan, yaptığı araştırmalar sonucunda bu tartışmalara noktayı koymuştur:
“Osman Paşa Konağı’nda başlangıçta ferdi sporlar yapıldığından herhangi bir forma rengine gereksinim duyulmadı. Ancak sporcuların sayısı her geçen gün yeni katılımlarla artmaya devam edince, eğitimini Fransız mektebinde tamamlamış Mehmet Şamil Bey kurucular heyetini topladı. Okul günlerinde kullandığı, okulunun renklerini taşıyan rozeti yakasından çıkardı ve gösterdi: “Bizler de tıpkı bu rozet gibi bir rozet yaptırmalı ve Kulübümüz’de spora devam eden her azayı bu rozeti taşımaya mecbur tutmalıyız” dedi. Toplantıya katılanlar Mehmet Şamil Bey’in teklifini heyecanla kabul ettiler. Toplantının sonunda rozette yer alacak kulüp renkleri de kararlaştırıldı. Tabiatın bütünüyle birbirine zıt iki ana rengi kulüp renkleri olarak seçildi: Siyah ve Beyaz”
Beşiktaş’ın ilk rozetinin yapıldığı tarih, Fransız mektebindeki rozetlerden esinlenerek miladi yıl olarak “1906” yazıldı. Üstte Arap harfleriyle “Beşiktaş” yazarken, sağda “J”, solda “K” harfleri yer aldı. Rozetin arka yüzünde “Konstantinopolis”te yapıldığı yazılıdır ve iç tarafında rozeti yapan ustanın mührü yer almaktadır. Rozetteki armada yer alan yıldızın 6 köşeli olduğu dikkat çekmektedir. 2. Meşrutiyet’e kadar (1908) bu 6 köşeli yıldız kullanılmıştır. Bu rozet, daha sonra İskender Yakak tarafından Onursal Başkan Süleyman Seba’ya hediye edilmiştir.
1903 Mart’ında ise özel bir izinle Bereket Jimnastik Kulübü kuruldu. 1908′de Meşrutiyet’in ilanıyla sportif hareketler biraz daha serbestlik kazandı. 31 Mart 1909′daki siyasi olaylardan sonra Edirne’de bulunan Fuat Balkan ve Mazhar Kazancı, Hareket Ordusu ile İstanbul’a geldi. Siyasi olaylar yatıştıktan sonra iyi bir eskrim hocası olan Fuat Balkan ile başta güreş ve halter sporlarını yapan Mazhar Kazancı, Serencebey’de jimnastik yapan gençleri bularak birlikte spor yapma fikrini kabul ettirdi. Fuat Balkan, Ihlamur’daki evinin altındaki yeri, kulüp merkezi yaptı ve Bereket Jimnastik Kulübü’nün adı Beşiktaş Osmanlı Jimnastik Kulübü olarak değiştirildi. Böylece jimnastik, güreş, boks, eskrim ve atletizmin ön planda tutulduğu güçlü bir spor kulübü meydana geldi. Fuat Bey’in arkadaşları Refik ve Şerafettin Beyler de iyi birer eskrimciydi.
Bu arada Beyoğlu Mutasarrıfı Muhittin Bey’in teşvikiyle Beşiktaş Osmanlı Jimnastik Kulübü, 13 Ocak 1910 tarihinde tescil edilen ilk Türk spor kulübü oldu. Semtin gençlerinin bu spor kulübüne ilgisi büyüdü ve spor yapan üyelerin sayısı bir anda 150′ye yükseldi. Kulübün merkezi de Ihlamur’dan Akaretler’de 49 numaralı binaya taşındı. Bir süre sonra bu bina da küçük gelince, yine Akaretler’de 84 numaralı binaya geçildi. Bu binanın arkasındaki bahçe de bir spor sahası haline getirildi.
Kulübün faaliyetlerini hızlandırdığı ilk dönemde futbol gölgede kalmışsa da, 1910’ların sonundan itibaren kulüpteki atlet ve jimnastikçiler futbola daha fazla ilgi duyup, kendi aralarında maçlar yapmaya başladılar. O yıllarda gençliğin ilgisi futbola kaymak üzereydi ve Beşiktaş Kulübü’nün az ilerisinde Valideçeşme ve Basiret gibi iki güçlü futbol takımı kurulmuştu. 1911 Ağustos’unda Valideçeşme futbol takımının başkanı ve kurucusu olan Ahmet Şerafettin Bey (Şeref Bey) futbolcularıyla Beşiktaş Kulübü’ne katıldı. Beşiktaşlı gençlerin kurduğu futbol takımlarını tek bir çatı altında toplamayı amaç edinen Şeref Bey’in girişimleri sonucu, Basiret Kulübü de Beşiktaş’a katıldı. Bu şekilde Futbol Şubesi, resmi olarak kulüpte faaliyete başladı.
Resul, Rıdvan, Behzat, Doktor Sabri, Şair Kazım, Sadi (Baltalimanı), Doktor Mehmet, Asım, Şeref, Doktor Ali ve Fahri’den oluşan ilk futbol takımının malzemelerinin masraflarını da İpekçi İhsan isimli bir sporsever karşıladı. Birinci takımın yanı sıra ikinci, üçüncü, dördüncü takımlarını da kuran futbol şubesi, kulübün Akaretler’deki bahçesinde futbol idmanlarını hızlandırdı. Böylece futbol Beşiktaş’ta bir anda 1 numaralı spor olmaya başladı. Ancak Balkan Savaşı’nın ardından Dünya Savaşı’nın da başlamasıyla Beşiktaş’ın sporcuları cephelere koştu ve spor faaliyetleri yok denecek duruma geldi.
Yıllardır Beşiktaş’ın ilk renklerinin kırmızı-beyaz olduğu, Balkan Savaşı’nın kaybedilmesinin ardından siyah-beyaz olarak değiştirildiği söylenir. Beşiktaş tarihi ile ilgili bir çok kaynak böyle yazmaktadır. Ancak 100. yıl belgeselinin hazırlanması sırasında yapılan ayrıntılı araştırmalarda, kırmızı rengin kullanılmadığı, renklerin her zaman siyah-beyaz olduğu yönündeki belgeler ağırlık göstermiştir. Beşiktaş 100. Yıl Belgeseli yapımcısı Tuğrul Yenidoğan, yaptığı araştırmalar sonucunda bu tartışmalara noktayı koymuştur:
“Osman Paşa Konağı’nda başlangıçta ferdi sporlar yapıldığından herhangi bir forma rengine gereksinim duyulmadı. Ancak sporcuların sayısı her geçen gün yeni katılımlarla artmaya devam edince, eğitimini Fransız mektebinde tamamlamış Mehmet Şamil Bey kurucular heyetini topladı. Okul günlerinde kullandığı, okulunun renklerini taşıyan rozeti yakasından çıkardı ve gösterdi: “Bizler de tıpkı bu rozet gibi bir rozet yaptırmalı ve Kulübümüz’de spora devam eden her azayı bu rozeti taşımaya mecbur tutmalıyız” dedi. Toplantıya katılanlar Mehmet Şamil Bey’in teklifini heyecanla kabul ettiler. Toplantının sonunda rozette yer alacak kulüp renkleri de kararlaştırıldı. Tabiatın bütünüyle birbirine zıt iki ana rengi kulüp renkleri olarak seçildi: Siyah ve Beyaz”
Beşiktaş’ın ilk rozetinin yapıldığı tarih, Fransız mektebindeki rozetlerden esinlenerek miladi yıl olarak “1906” yazıldı. Üstte Arap harfleriyle “Beşiktaş” yazarken, sağda “J”, solda “K” harfleri yer aldı. Rozetin arka yüzünde “Konstantinopolis”te yapıldığı yazılıdır ve iç tarafında rozeti yapan ustanın mührü yer almaktadır. Rozetteki armada yer alan yıldızın 6 köşeli olduğu dikkat çekmektedir. 2. Meşrutiyet’e kadar (1908) bu 6 köşeli yıldız kullanılmıştır. Bu rozet, daha sonra İskender Yakak tarafından Onursal Başkan Süleyman Seba’ya hediye edilmiştir.
27 Eylül 2008 Cumartesi
Bu Adamı Sevmemek İçin Bir Sebep?
Futbol hayatımın anlamı. İzlemesi, futbol hakkında tartışması, futbolla ilgili küçücük bir şey duyması bile zevk verir bana. Bugüne kadar izlemekten çok ama çok zevk aldığım ligler, futbolcular ve takımlar oldu. İzlemekten en çok zevk aldığım lig tabikide kalitede sınır tanımayan İngiltere Premier Ligi. İzlerken asla sıkılmadığım takımlar ise Valencia ve Liverpool'dur. Ve futbolcularına gelince; gerçekten dünyanın en iyi ortasahası olduğuna emin olduğum Steven Gerrard ve forvettede David Villa ve Fernando Torres favorilerim. Sakatlanmasına çok üzüldüğüm Valencia'lı genç Silva ise gelecekti tüm ödülleri toplayacağına emin olduğum yıldız adayım.
Bu kısa nottan sonra bugünkü yazıma gelelim. Konumuz FERNANDO TORRES. Ve sorumuz "Bu Adamı Sevmemek İçin Bir Sebep?"
Fernando Torres, tam adı Fernando Jose Torres Sanz olup 20 Mart 1984'te İspanya'nın başkenti Madrid'de doğmuştur. Annesinin adı Flori, babasının adı Jose'dir. 3 kardeşin en küçüğüdür. Bir kız kardeşi bir de erkek kardeşi vardır.
Fernando Fanatik bir Atletico Madrid taraftarı olan anne ve babası tarafından çok küçük yaşlarda gitmeye başladığı Atletico Madrid'den 2007 yılına kadar ayrılamamış. 2007 yılında ise, Luis García + 27 milyon pound karşılığında Liverpool'a transferi gerçekleşti. Bu ücret Liverpool'un en masraflı transferi olurken bazı kesimler tarafından tepki çekti. Ama Torres bu kesime cevabını Liverpool'daki ilk yılında Premier League 'de 24 gol atarak verdi. Gol krallığında 2. olan Torres takımının Steven Gerrard ile birlikte en iyi futbolcusu oldu. Belki size bu normal geliyor ama ilk senesinde Premier Lig gibi bir ligde 23 yaşında 24 gol atmak gerçekten her yiğidin harcı değil. Euro 2008 final maçında Almanya ya 33.dakikada attığı golle ülkesi İspanya'yı şampiyonluğuna taşıması ise şimdiden Dünyanın En İyi Forveti olmaya adayım demesine yeterde artar bile.
2001 yılından 2007'ye kadar formasını resmi olarak giydiği Atletico Madrid'de 243 maçta attığı 207 golle, yaşına bakılınca beklenmeyecek bir performans ortaya koyduğu gibi, kırılması zorbir rekora da imza attı. İspanya Milli Takımının formasını 55 kere giyip 34 gol atması ise önündeki muhteşem geleceğin sadece başlangıcı.
Kısaca ben bu adamı izlemeyi, ben bu adamın çalımlarını, ben bu adamın futbol oynarken ki istek ve azmini çok seviyorum. Gerrard ile birlikte takımını bu sene şampiyon yapacağını düşünüyorum ve futbol hayatının sakatlıklardan uzak, başarılarla geçmesini diliyorum. Maçlarını takip ediyorsanız. Herkes kısa kollu giyerken onun uzun kollu forma giymeyi (yazın en sıcak günü olsa bile) sevdiğini biliyorsanız. En sevdiği şeyin arabası olduğunu ve annesine çok düşkün bir çocuk olduğunu en azından duyduysanız. Sizde benim gibi Torres hayranısınız. Ve sizde Torres hayranıysanız bu adamı sevmemek için bir sebep olmadığının da farkındasınız.
26 Eylül 2008 Cuma
Tebrikler Sivasspor..

Güzel bir maç olmasını beklemiyordum açıkçası maç öncesi. Ne de olsa bir anadolu takımıyla deplasmanda oynayacaktı Fenerbahçe. Hepimizin bildiği gibi anadolu takımlarıyla, 4 büyüklerin deplasmanda yaptığı maçlar pek seyir zevki vermezdi. Ancak bu sefer öyle değildi. Fenerbahçe önceki haftaların aksine muhteşem başladı maça. Pas alışverişleri olsun, oyunun iki kalede gidip gelmesi olsun gerçekten ortada bir resital vardı.
Bu maça başlarken tek korkum Alex'in oynayamayacak olmasıydı. Ama korktuğum olmadı ve Alex pazubandı kolunda sahadaki yerini aldı. Maçta da kalitesini konuşturmaya başladı. Sivasspor ne yaptıysa olmadı ve sonucunda Alex'in ortasında Selçuk ağları havalandırdı. İlk yarıdan akıllarda kalan ise Musa ve Güiza'nın direkten dönen şutları ve iki takımın gösterdiği muhteşem performans kalmıştı.
Sıra ikinci yarıya geldiğinde ilk yarı çok beğendiğim Alex Emre ikilisinden Emre takımdan çıkmıştı. Alex'in de sakatlığından dolayı temposunun düşeceğini tahmin edeceğimden dolayı beni korku sardı. Deplasmanda oynamaması gerektiğini düşündüğüm Uğur oyuna girdi. Fenerbahçe bir an önce gol atmaz ise onu kötü bir son bekliyordu. Pozisyonunu da buldu. Güiza'nın çok kötü oynadığı maçtaki tek iyi hareketinde, Alex kafasını sahaya veremediğini kanıtladı ve maçın kırılacağı pozisyona imza attı. Golü kaçırdı.
O saniyeden sonra Sivasspor sazı eline aldı. gerçekten ileride Milli Takımda göreceğime emin olduğum Volkan Babacan'a rağmen maçı kazanmasını bildi. Karşıyaka'dan beri takip ettiğim Sezer'in golü ise alışkanmaya değerdi.
Hakeme gelince, bu tempoda geçen bir maçta, Colin Kazım'a kırmızı kartı göstermemesine rağmen, iyi bir maç yönetti bence.
Ve sonuç olarak 90 dakika bittiğinde 5 maçta 6 puan almış bir Fenerbahçe vardı.
Ve alkışlanmaya değer bir performansla Süper Lig'de şampiyon olmaya her saniye yaklaşan Sivasspor.
Tebrikler Sivasspor, Tebrikler Bülent Uygun. Başarılarınızın devamını dilerim.
2008 - 2009 ' un Yeni Kanaryaları

2008 - 2009 Sezonunun Yeni Kanaryaları
2008-2009 transfer sezonu , her sene olduğu gibi yine çok hareketli ve heyecanlı geçti. Hepimiz her sabah gazeteleri bekledik , yalan olduğunu adımız gibi bildiğimiz transferlerin hayalini kurduk , o gelsin bu gelmesin diye birbirimize (belirleyiciymişiz gibi) fikirler verdik ve sonunda , 31 Ağustos gecesi saat 00:00 da transfer döneminin kapanmasıyla birlikte bu konuşmalarımız sessizliğe karıştı.Bu senenin transferlerine bakacak olursak Fenerbahçe'nin diğer zamanlarına göre vasatı bile aşamadığı ortada.Kadrosunu Güiza , Josico , Emre Belözoğlu ve Burak Yılmaz la güçlendiren Fenerbahçe , ne kendi taraftarlarını ne de diğer futbolseverleri tatmin edemedi. Güiza'yı "La Liga'nın Gol Kralı" ünvanıyla Türkiye'ye getiren Fenerbahçe , reklam ve adını duyurma anlamında yine başarılı bir işe imza attı ama futbol konusunda aradığını bulup bulamadığı şüpheli.Henüz konuşmak için erken ama benim şahsi fikrimce Güiza; futbolu bilen , assist konusunda başarılı olan , çok pozisyona giren ama öte yandan bitiriciliği zayıf ve heyecanlı bir futbolcu. Elbette ki konuşmak için daha çok erken . Uyum sürecini tam olarak aştığında gerçek performansını göreceğiz ama bu zamana kadar ki maçlarda yakaladığı istatistik hiç de tatmin edici değil.Kaliteli bir futbolcu ama aldığı parayı haketmediği de aşikar. Buna istinaden , Aziz Yıldırım'ın basın toplantısında dile getirdiği çok önemli bir husus var." Para Fenerbahçe'nin parası. İstediğimiz yere veririz. Kimse bunları düşünmesin." diyor Aziz başkan.Bizde onu dinleyip verilen parayı konuşmuyor ve eleştirmiyoruz =).Gelelim Emre Belözoğlu'na. Bence tamamen Galatasaray'a nispet yapmak amaçlı yapılmış bir transfer. Yine yüksek bir meblaya yapılmış ve tüm taraftarların şüpheyle yaklaştığı bir oyuncu. Emre Belözoğlu , Newcastle'a gittiğinden beri sakatlıklarla boğuşmakla birlikte , istikrar yakalayamıyor , disiplinsiz , uzun zamandır da düzenli futbol oynamıyor. Bana göre o paranın verileceği son futbolculardan biri. Nitekim de şimdiye kadar bir varlık gösteremedi ama Emre bu saydığım negatif yönlerinin yanı sıra Avrupa'da az oyuncuda olan bir futbol zekasına sahip. Bu da yadsınamaz bir gerçek . Eğer kondisyonunu yakalayıp bu zekasını oyuna yansıtmaya başlayabilirse Fenerbahçe'yi tek başına sırtlar.Burak Yılmaz hepimizin Beşiktaş'tan tanıdığı yine istikrarsız ama yetenekli bir futbolcu. Havayı yakalarsa o da Fenerbahçe'ye faydalı olabilir.Gelelim en büyük tartışma noktası Josico ' ya... Josico bence Fenerbahçe tarihinin en fiyasko transferlerinden biridir. Hele Aurelio gibi boşluğu takımı yıkan bir futbolcunun yerine alınması daha büyük bir soru işareti. Müzmin sakat , 33 yaşında , Villareal gibi Avrupa'da fazla iddiası olmayan bir klubün yedek futbolcusu . Hele son Şampiyonlar Ligi maçında oyuna girip 7 dk sonra çıkması da değerlendirmemi doğrular nitelikte.Toparlayacak olursak , Fenerbahçe bu sene kendine yakışmayacak bir transfer dönemi geçirdi benim fikrimce.Zaten bu transferlerin akabininde yapılan kötü başlangıç , Alex'in üzerine kurulu oyun düzeni durumu açıklar gibi.Fenerbahçe eğer bu şekilde devam ederse "Sonradan Mehmet" ' ini mumla arayacaktır...
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
25 Eylül 2008 Perşembe
Sarı Kırmızı Takım, Kırmızı Beyaz Gece..

O zamanlar futbol, mahalledeki herhangi bir yuvarlak cismin etrafında koşturmaktı bana göre. Yerini tutku almamıştı mahalle maçları başlayana kadar. Sonra bide babamın her hafta sonunu iple çekip, arkadaşlarıyla maçları büyük coşkuyla izlemesi, bu işte kesin güzel bir taraf var dedirtmişti içimdeki o çok bilmiş çocuğa. Bizim mahallede takım baskısı süregelirdi. Karşı apartmandaki Hakkı amca Galatasaraylı olmam için oğluymuşum gibi uğraşır. Babamda o sıralar başarısız olsa da Fenerbahçe aşkının nasıl bir şey olduğunu anlayacakmışım gibi anlatırdı oturtup karşısına. Sözler verirdi üstü açık araba alacağım şampiyon olunca kutlamaya çıkacağız diye. Zor bir dönemden geçti ikna çabaları, kolay değildi verdiği sözü dört sene üst üste tutamaması. Kolay değildi Hakkı amcayla girdikleri tartışmalardan haklı çıkması.
Hele o gece:
Babam üzerine bir Fenerbahçe forması giymişti. (yakasında en büyük Türk bayrağı olanından) en heyecanlı günlerinden birini yaşıyordu belli. Bana Fenerbahçeli ol en güzel renkler sarı lacivert diyen adam o gün sarı lacivertlileri izlemiyordu. Sarı kırmızı bir takımla kırmızı beyaz bir takımın maçını izliyordu. Şaşırmıştım. Fenerbahçe maçları hariç milli maçlar bile babamı bu kadar heyecanlandırmazken, Nasıl olmuştu da bu takımın maçının gelmesini günlerce beklemişti?
Ve zamanı geldi maç başladı.
Şimdi izlediğim o maçı şimdiki futbol bilgimle anlatacağım.
3. ve 16. dakikalarda Arif'le yokladık Arsenal kalesini, Seaman'ı geçemedik. 26. dakikada Hakan Şükür'ün dengesini kaybetmesine rağmen vurduğu şutun auta gitmesine yandık. 34. dakikada Overmars'ın nefis vuruşunda Taffarel'in kurtarışıyla rahatladık.Ah o 48. dakikada.. Hagi, Okan'a, o da Hakan'a aktardı. Hakan'ın şutunda direkten dönen topa yandık. 70. dakikada Capone'nin şutu Seaman'ı yıktı ama gol olmadı, üzüldük. Normal süre bitmiş, umudumuz artarak devam etmişti.. 95. dakikada Adams'la karşılıklı itişen Hagi'nin haksız bir kararla kırmızı kart görmesine yandık. Ama inanmıştık bir yere.. Yılmadık. Ve her geçen dakika devleşen Taffarel'e şahit olduk. 104. dakikada Henry'nin, 108. dakikada Parlour'ın, 112. dakikada Kanu'nun şutlarındaki kurtarışlarıyla gurur duyduk.Ve penaltılar.. Ergün attı.. Suker, direğe çarptırdı. Hakan Şükür ağları havalandırdı. Parlour karşılık verdi. Ümit yine kaçırmadı.. Vieira'nın şutu direği salladı. Ve Popescu son vuruşu yaptı:Galatasaray şampiyon.. Ne mutlu Türkiye'ye.
Babam ayaktaydı. Bütün ev ayaktaydı. Bütün mahalle. Bütün komşular. Bana “Fenerli ol” diyende, en büyük Beşiktaş diyende. Sonra öğrendim, bizim mahalle değil bütün Türkiye ayaktaydı. Babamın gözleri dolmuştu mutluluktan havalara uçuyordu. Ama bu işte bir yanlış vardı nasıl yani o Fenerbahçeli değimliydi? Evet o Fenerbahçeliydi ama her şeye rağmen mutluluğu, yüzünden, davranışlarından okunabiliyordu.Herkes Galatasaraylıydı öbür gün, ya ben? Ben Fenerbahçeliydim. Kararımı vermiştim. Bu şampiyon olan takım Galatasaray’dı. Tüm Türkiye’yi sallamıştı. Ama Fenerbahçe maçlarında hiç böyle olmuyordu. Sokağa baktığımda, her Galatasaray – Fenerbahçe maçından sonra etraf sarı laciverte boyanıyordu. Galatasaray iyiydi. Dünyanın devi Arsenal’in karşısına çıkarken kendinden emindi. Bülent’in kolu sakatlanmıştı umutsuz değildi. Hagi haksız bir kırmızı kart görmüştü yinede korkmuyordu. Peki neden Fenerbahçe maçlarına çıkarken bu kadar korkuyordu? En büyük kimdi?
En büyük kimdi?Evet, cevabı yıllardır tartışılan, herkesin cevabı kendine göre doğru olan bu soru. En büyük kim? Benim cevabım şu. Gelin beraber İspanya, İngiltere, İtalya egemenliğine son verelim gelin nice Türk bayraklarını Avrupalarda sallandıralım. Gelin Fenerbahçe’yi şampiyonlar ligi şampiyonu, Beşiktaş’ı süper kupa şampiyonu yapalım. Gelin Şampiyonlar ligi finaline Fenerbahçe – Galatasaray adını yazdıralım da maç oynanmadan galip ilan edelim Türkiye’yi sabahlara kadar eğlenip gülelim.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
Hele o gece:
Babam üzerine bir Fenerbahçe forması giymişti. (yakasında en büyük Türk bayrağı olanından) en heyecanlı günlerinden birini yaşıyordu belli. Bana Fenerbahçeli ol en güzel renkler sarı lacivert diyen adam o gün sarı lacivertlileri izlemiyordu. Sarı kırmızı bir takımla kırmızı beyaz bir takımın maçını izliyordu. Şaşırmıştım. Fenerbahçe maçları hariç milli maçlar bile babamı bu kadar heyecanlandırmazken, Nasıl olmuştu da bu takımın maçının gelmesini günlerce beklemişti?
Ve zamanı geldi maç başladı.
Şimdi izlediğim o maçı şimdiki futbol bilgimle anlatacağım.
3. ve 16. dakikalarda Arif'le yokladık Arsenal kalesini, Seaman'ı geçemedik. 26. dakikada Hakan Şükür'ün dengesini kaybetmesine rağmen vurduğu şutun auta gitmesine yandık. 34. dakikada Overmars'ın nefis vuruşunda Taffarel'in kurtarışıyla rahatladık.Ah o 48. dakikada.. Hagi, Okan'a, o da Hakan'a aktardı. Hakan'ın şutunda direkten dönen topa yandık. 70. dakikada Capone'nin şutu Seaman'ı yıktı ama gol olmadı, üzüldük. Normal süre bitmiş, umudumuz artarak devam etmişti.. 95. dakikada Adams'la karşılıklı itişen Hagi'nin haksız bir kararla kırmızı kart görmesine yandık. Ama inanmıştık bir yere.. Yılmadık. Ve her geçen dakika devleşen Taffarel'e şahit olduk. 104. dakikada Henry'nin, 108. dakikada Parlour'ın, 112. dakikada Kanu'nun şutlarındaki kurtarışlarıyla gurur duyduk.Ve penaltılar.. Ergün attı.. Suker, direğe çarptırdı. Hakan Şükür ağları havalandırdı. Parlour karşılık verdi. Ümit yine kaçırmadı.. Vieira'nın şutu direği salladı. Ve Popescu son vuruşu yaptı:Galatasaray şampiyon.. Ne mutlu Türkiye'ye.
Babam ayaktaydı. Bütün ev ayaktaydı. Bütün mahalle. Bütün komşular. Bana “Fenerli ol” diyende, en büyük Beşiktaş diyende. Sonra öğrendim, bizim mahalle değil bütün Türkiye ayaktaydı. Babamın gözleri dolmuştu mutluluktan havalara uçuyordu. Ama bu işte bir yanlış vardı nasıl yani o Fenerbahçeli değimliydi? Evet o Fenerbahçeliydi ama her şeye rağmen mutluluğu, yüzünden, davranışlarından okunabiliyordu.Herkes Galatasaraylıydı öbür gün, ya ben? Ben Fenerbahçeliydim. Kararımı vermiştim. Bu şampiyon olan takım Galatasaray’dı. Tüm Türkiye’yi sallamıştı. Ama Fenerbahçe maçlarında hiç böyle olmuyordu. Sokağa baktığımda, her Galatasaray – Fenerbahçe maçından sonra etraf sarı laciverte boyanıyordu. Galatasaray iyiydi. Dünyanın devi Arsenal’in karşısına çıkarken kendinden emindi. Bülent’in kolu sakatlanmıştı umutsuz değildi. Hagi haksız bir kırmızı kart görmüştü yinede korkmuyordu. Peki neden Fenerbahçe maçlarına çıkarken bu kadar korkuyordu? En büyük kimdi?
En büyük kimdi?Evet, cevabı yıllardır tartışılan, herkesin cevabı kendine göre doğru olan bu soru. En büyük kim? Benim cevabım şu. Gelin beraber İspanya, İngiltere, İtalya egemenliğine son verelim gelin nice Türk bayraklarını Avrupalarda sallandıralım. Gelin Fenerbahçe’yi şampiyonlar ligi şampiyonu, Beşiktaş’ı süper kupa şampiyonu yapalım. Gelin Şampiyonlar ligi finaline Fenerbahçe – Galatasaray adını yazdıralım da maç oynanmadan galip ilan edelim Türkiye’yi sabahlara kadar eğlenip gülelim.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
Umudun Umuduna Elveda..
HOŞÇAKAL KAZIM KANAT
Demiştik ya; buradaki amaç futbol konuşmak. Buradaki amaç futbolu yaşamak. Buradaki amaç yazdığımız yazılarla bir yazar yerine okunabilecek kadar etkili olmak. O bizim idealimizdi. İçindeki futbol aşkıyla rakipsizdi. Kansere karşı gösterdiği azimde kusursuzdu. Görüşünü savunma sırası geldiğinde onunla laf dalaşına girmek imkansızdı. Beklerdi karşısındakinin lafını bitirmesini. Bölmezdi birçok spor yorumcusunun yaptığı gibi. Bağırmazdı karşısındakine. Onu haklı çıkaran içindeki futbol aşkıydı. Beşiktaş aşkıydı. O herkesin en karamsar baktığı gün takımında ışık görürdü. Onun ağzından Beşiktaşı dinlemek, Beşiktaşı sevmeyene bile keyif verirdi. Beşiktaşlı onun yazdığı gazeteyle onun yazdığı sayfayla güne başlardı. Diğer futbol severler de kendi takımıyla ilgili tek bir bilgi olmasa bile onu okumadan yapamazdı. O bu işin duayeniydi. O bu işin profesörü, bu işin doktoruydu. Ama kendi doktoru olamadı. Umudun umudu bu sefer bunu da yendim diyemedi. Hoşçakal Kazım Abi. Bugüne kadar yaptıkların için, bize yazı yazmayı sevdirenlerden biri olduğun için. Ve gitmiş olsanda arkanda senin kadar başarılı olacağına inandığımız oğlunu bıraktığın için.
ARAMIZDAN AYRILMADAN ÖNCEKİ (HASTANEDEKİ) SON YAZISI:
"Başımı alıp gittim de ne oldu!
Hani doktorlar, kanser tedavim için beni hastane odasına mahkûm etmişlerdi ya... Ben de başımı alıp Bodrum'a gitmiş, hayatımı bir yelkenlide geçirmeye başlamıştım ya... Harika bir yazdan sonra bir otelde kaldım. Klimayı açıp, keyif çattım. Sonrası ne oldu? Ne olacak, kuyruğu bacaklarımızın arasına kıstırıp, hastaneye geri döndük. Hem kanser hem de zatürree olmuşum. Kanseri yendik! Zatürreede dalga geçtik! Ama... Aması şurada... Anlatayım... Kanseri bir kez daha yenmenin mutluluğunu yaşarken, mutsuz oldum. Bodrum'da cehennem gibi sıcakta ilk kez bir şey yaptım. Eşim Sevinç için yaptırdığım klimayı çalıştırdım, karşısında uyudum. Sonuç felaket! Bir süre sonra nefes alamaz, yürümekte zorluk çeker oldum. Oğlum Mesut'un yemin töreni için gittiğim Kars'ta yüksek rakımda kötü oldum. Hikâyenin şimdiki sonu şöyle; ciğerlerime klimadan dolayı virüsler girmiş, mantarlar oluşmuş. Sürekli antibiyotik ve oksijen tedavisiyle ben değil, doktorlar savaşıyor. Komik olan da şu: Bir mantarı yenmek, kanseri yenmekten biraz zor olacak. Okurlara! Kimsenin moralini bozmak istemem. Hele benim, kanser yoldaşlarımın asla... Zaten onlara güzel haberlerim var. Kanseri 'akıllı bomba' ismi verilen bir ilaçla yendim. Elim kalem tutunca söz, her şeyi yazacağım. Biraz sabır ve anlayış, lütfen. Biliyorum ki ben sizler için umudun umuduyum! Teslim olmak yok, geri çekilmek yok. Savaşa devam! Sevgili okurlar! Ne zaman iyileşirim bilmiyorum. Tek bildiğim şey, yazabileceğim an yazacağımdır. "
HAYATI:
Öğretmen Mehmet ile Ayşe Kanat'ın dört çocuğundan biridir. Liseyi İskenderun'da, Gazetecilik Okulu'nu İstanbul'da bitirdi. TV'de "yılın yorumcusu" ödülünü aldı. Radyo'da "yılın programcısı" ve "yorumcusu" seçildi. Yazılı medyada ise çok sayıda (haber, yorum, araştırma ve fotoğraf) dallarında ödüller aldı. 35 yıldır mesleğin içinde. Beşiktaş konusunda ayrıntılı yazılar yazıyor. Spor dergilerinde Yazı İşleri Müdürlüğü , Hürriyet, Sabah ve Akşam gazetelerinde muhabir ve spor müdürlüğü yaptı. Beşiktaş taraftarıydı. Sıkı bir "Çarşı" savunucusuydu.
Uzun süre kanser tedavisi gördü ve zatürre tehşisiyle tedavi altına alındığı Amerikan Hastanesi'nde solunum yetmezliğinden 24 Eylül 2008'de hayatını kaybetti.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
Hagi vs Alex
Türkiye Süper Ligi Fenerbahçe, Beşiktaş, Galatasaray ve Trabzonspor gibi dört büyük takım ve bir çok başarılı Anadolu takımıyla yıllardır süren çekişmenin ürünüdür.
Bu ligde istatistiklere göre en çok ilgi gören çekişme Fenerbahçe-Galatarasay çekişmesidir.
Taraflı tarafsız 7'den 70'e tüm Türkiye'yi ekrana bağlayan bir çekişmedir bu derbi. Kimi için ertesi gün işe gitmemektir bu derbi. Kimi için okulu ekmektir. Kimi için ise kaybetse bile formasını giyip rakip takımı tutan arkadaşlarının alaylarına karşı durabilmektir.
Bu iki takımın taraftarları arasında derbi sonrası; goller, futbolcular ve geçmiş başarılar ise hep tartışma konusu olmuştur.
Futbolda kimin iyi oynadığı tarihte yazmaz. Üzücüdür ama yazmaz :)
Galatasaray UEFA kupasını kazanırken, Fenerbahçe Galatasarayı 6-0 yenerken hangi hakemin yanlış karar verdiği, hangi takımın iyi oynadığı ise çoğu zaman unutulur.
Ama unutulmayan ve apaçık ortada olan tek bir şey vardır. İSTATİSTİKLER.
Şimdi Gelin Hagi ve Alex'i istatiklerle karşılaştıralım ve beraber bir sonuca varalım.
Alexsandro De Souza Kişisel
1994/95 - Gençler Parana Şampiyonluğu en iyi oyuncu
1998/99 - Güney Amerika'nın en iyi ortasaha oyuncusu
2003/04 - Brezilya ligi Altın top
2004/05 - Türkiye'de Asist Krallığı
2005/06 - Türkiye'de Asist Krallığı
2006/07 - Türkiye'de Asist Krallığı
2006/07 - Türkiye'de Gol Krallığı
2007/08 - Türkiye'de Asist Krallığı
2006/07 - Türkiye'de Yılın Futbolcusu
2007/08 - UEFA Şampiyonlar Ligi Asist Krallığı
2004/2008
MAÇ:162 GOL:86 ASİST:88
George Hagi Kişisel
1985/86 - Romanya'da Yılın Futbolcusu
1986/87 - Romanya Ligi Gol Kralı
2000/01 - Romanya'da Yılın Futbolcusu
2001/02 - Türkiye 'de Yılın Futbolcusu
1996/2001
MAÇ:167 GOL:78 ASİST:46
Sonuç olarak Türkiye'de her zaman olduğu gibi duygusallığa çok yer var.
Türkiye'ye gelen en kariyerli futbolcu şüphesiz futbolculuğu GoldenFoot' lada kanıtlanmış Roberto Carlos'tur. Ama bu da üzücü bir gerçektir ki bu futbolcu ülkemize 33 yaşında gelmiştir.
Ve bir çok futbolcu kendisinden çok daha iyi performans göstermektedir. Buna değinmemin sebebi Hagi'nin Galatasaray'a gelmeden önce Real Madrid ve Barcelona kariyeri olması; Türkiye'ye gelmiş en iyi futbolcu Hagi diyenlerin gösterdiği bir kanıttır. Türkiye'ye gelmiş geçmiş en iyi futbolcuyu seçmek kariyer ile oluyorsa sanırım birinci belli. Fakat bu Türkiye'de oynadığını takıma katkısı ile değerlendirilecekse işte o zaman istatistikler işe yarıyacak.
Bu durumda daha 31 yaşında olan ve futbolu Türkiye'de devam ettirme düşüncesine sahip olan ALEXSANDRO de SOUZA bu karşılaştırmanın galibidir. 2008/09 senesine kötü bir giriş yapan Fenerbahçe klubünün şu ana kadar ki en iyi futbolcusu olmasıylada bu kariyeri daha da geliştirip kırılması zor bir rekor haline getireceği de açıktır.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
Bloğumuza hoşgeldiniz..
Bloğumuz futbol hakkında, köşe yazılarında bulamadığımız düşünceleri paylaşmak ve sayfamızı takip edenlerle keyifli bilgi alışverişlerinde bulunmak için açılmıştır. Futbol kimilerine göre bir top ve yirmi iki futbolcudan ibarettir. Ama bizim için futbol bir hayat biçimidir. Bu sayfada paylaştıklarımız sırasında olabilecek yazım hatalarını affetmenizi dileyerek size sayfamızda iyi eğlenceler dileriz..
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)







