
O zamanlar futbol, mahalledeki herhangi bir yuvarlak cismin etrafında koşturmaktı bana göre. Yerini tutku almamıştı mahalle maçları başlayana kadar. Sonra bide babamın her hafta sonunu iple çekip, arkadaşlarıyla maçları büyük coşkuyla izlemesi, bu işte kesin güzel bir taraf var dedirtmişti içimdeki o çok bilmiş çocuğa. Bizim mahallede takım baskısı süregelirdi. Karşı apartmandaki Hakkı amca Galatasaraylı olmam için oğluymuşum gibi uğraşır. Babamda o sıralar başarısız olsa da Fenerbahçe aşkının nasıl bir şey olduğunu anlayacakmışım gibi anlatırdı oturtup karşısına. Sözler verirdi üstü açık araba alacağım şampiyon olunca kutlamaya çıkacağız diye. Zor bir dönemden geçti ikna çabaları, kolay değildi verdiği sözü dört sene üst üste tutamaması. Kolay değildi Hakkı amcayla girdikleri tartışmalardan haklı çıkması.
Hele o gece:
Babam üzerine bir Fenerbahçe forması giymişti. (yakasında en büyük Türk bayrağı olanından) en heyecanlı günlerinden birini yaşıyordu belli. Bana Fenerbahçeli ol en güzel renkler sarı lacivert diyen adam o gün sarı lacivertlileri izlemiyordu. Sarı kırmızı bir takımla kırmızı beyaz bir takımın maçını izliyordu. Şaşırmıştım. Fenerbahçe maçları hariç milli maçlar bile babamı bu kadar heyecanlandırmazken, Nasıl olmuştu da bu takımın maçının gelmesini günlerce beklemişti?
Ve zamanı geldi maç başladı.
Şimdi izlediğim o maçı şimdiki futbol bilgimle anlatacağım.
3. ve 16. dakikalarda Arif'le yokladık Arsenal kalesini, Seaman'ı geçemedik. 26. dakikada Hakan Şükür'ün dengesini kaybetmesine rağmen vurduğu şutun auta gitmesine yandık. 34. dakikada Overmars'ın nefis vuruşunda Taffarel'in kurtarışıyla rahatladık.Ah o 48. dakikada.. Hagi, Okan'a, o da Hakan'a aktardı. Hakan'ın şutunda direkten dönen topa yandık. 70. dakikada Capone'nin şutu Seaman'ı yıktı ama gol olmadı, üzüldük. Normal süre bitmiş, umudumuz artarak devam etmişti.. 95. dakikada Adams'la karşılıklı itişen Hagi'nin haksız bir kararla kırmızı kart görmesine yandık. Ama inanmıştık bir yere.. Yılmadık. Ve her geçen dakika devleşen Taffarel'e şahit olduk. 104. dakikada Henry'nin, 108. dakikada Parlour'ın, 112. dakikada Kanu'nun şutlarındaki kurtarışlarıyla gurur duyduk.Ve penaltılar.. Ergün attı.. Suker, direğe çarptırdı. Hakan Şükür ağları havalandırdı. Parlour karşılık verdi. Ümit yine kaçırmadı.. Vieira'nın şutu direği salladı. Ve Popescu son vuruşu yaptı:Galatasaray şampiyon.. Ne mutlu Türkiye'ye.
Babam ayaktaydı. Bütün ev ayaktaydı. Bütün mahalle. Bütün komşular. Bana “Fenerli ol” diyende, en büyük Beşiktaş diyende. Sonra öğrendim, bizim mahalle değil bütün Türkiye ayaktaydı. Babamın gözleri dolmuştu mutluluktan havalara uçuyordu. Ama bu işte bir yanlış vardı nasıl yani o Fenerbahçeli değimliydi? Evet o Fenerbahçeliydi ama her şeye rağmen mutluluğu, yüzünden, davranışlarından okunabiliyordu.Herkes Galatasaraylıydı öbür gün, ya ben? Ben Fenerbahçeliydim. Kararımı vermiştim. Bu şampiyon olan takım Galatasaray’dı. Tüm Türkiye’yi sallamıştı. Ama Fenerbahçe maçlarında hiç böyle olmuyordu. Sokağa baktığımda, her Galatasaray – Fenerbahçe maçından sonra etraf sarı laciverte boyanıyordu. Galatasaray iyiydi. Dünyanın devi Arsenal’in karşısına çıkarken kendinden emindi. Bülent’in kolu sakatlanmıştı umutsuz değildi. Hagi haksız bir kırmızı kart görmüştü yinede korkmuyordu. Peki neden Fenerbahçe maçlarına çıkarken bu kadar korkuyordu? En büyük kimdi?
En büyük kimdi?Evet, cevabı yıllardır tartışılan, herkesin cevabı kendine göre doğru olan bu soru. En büyük kim? Benim cevabım şu. Gelin beraber İspanya, İngiltere, İtalya egemenliğine son verelim gelin nice Türk bayraklarını Avrupalarda sallandıralım. Gelin Fenerbahçe’yi şampiyonlar ligi şampiyonu, Beşiktaş’ı süper kupa şampiyonu yapalım. Gelin Şampiyonlar ligi finaline Fenerbahçe – Galatasaray adını yazdıralım da maç oynanmadan galip ilan edelim Türkiye’yi sabahlara kadar eğlenip gülelim.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
Hele o gece:
Babam üzerine bir Fenerbahçe forması giymişti. (yakasında en büyük Türk bayrağı olanından) en heyecanlı günlerinden birini yaşıyordu belli. Bana Fenerbahçeli ol en güzel renkler sarı lacivert diyen adam o gün sarı lacivertlileri izlemiyordu. Sarı kırmızı bir takımla kırmızı beyaz bir takımın maçını izliyordu. Şaşırmıştım. Fenerbahçe maçları hariç milli maçlar bile babamı bu kadar heyecanlandırmazken, Nasıl olmuştu da bu takımın maçının gelmesini günlerce beklemişti?
Ve zamanı geldi maç başladı.
Şimdi izlediğim o maçı şimdiki futbol bilgimle anlatacağım.
3. ve 16. dakikalarda Arif'le yokladık Arsenal kalesini, Seaman'ı geçemedik. 26. dakikada Hakan Şükür'ün dengesini kaybetmesine rağmen vurduğu şutun auta gitmesine yandık. 34. dakikada Overmars'ın nefis vuruşunda Taffarel'in kurtarışıyla rahatladık.Ah o 48. dakikada.. Hagi, Okan'a, o da Hakan'a aktardı. Hakan'ın şutunda direkten dönen topa yandık. 70. dakikada Capone'nin şutu Seaman'ı yıktı ama gol olmadı, üzüldük. Normal süre bitmiş, umudumuz artarak devam etmişti.. 95. dakikada Adams'la karşılıklı itişen Hagi'nin haksız bir kararla kırmızı kart görmesine yandık. Ama inanmıştık bir yere.. Yılmadık. Ve her geçen dakika devleşen Taffarel'e şahit olduk. 104. dakikada Henry'nin, 108. dakikada Parlour'ın, 112. dakikada Kanu'nun şutlarındaki kurtarışlarıyla gurur duyduk.Ve penaltılar.. Ergün attı.. Suker, direğe çarptırdı. Hakan Şükür ağları havalandırdı. Parlour karşılık verdi. Ümit yine kaçırmadı.. Vieira'nın şutu direği salladı. Ve Popescu son vuruşu yaptı:Galatasaray şampiyon.. Ne mutlu Türkiye'ye.
Babam ayaktaydı. Bütün ev ayaktaydı. Bütün mahalle. Bütün komşular. Bana “Fenerli ol” diyende, en büyük Beşiktaş diyende. Sonra öğrendim, bizim mahalle değil bütün Türkiye ayaktaydı. Babamın gözleri dolmuştu mutluluktan havalara uçuyordu. Ama bu işte bir yanlış vardı nasıl yani o Fenerbahçeli değimliydi? Evet o Fenerbahçeliydi ama her şeye rağmen mutluluğu, yüzünden, davranışlarından okunabiliyordu.Herkes Galatasaraylıydı öbür gün, ya ben? Ben Fenerbahçeliydim. Kararımı vermiştim. Bu şampiyon olan takım Galatasaray’dı. Tüm Türkiye’yi sallamıştı. Ama Fenerbahçe maçlarında hiç böyle olmuyordu. Sokağa baktığımda, her Galatasaray – Fenerbahçe maçından sonra etraf sarı laciverte boyanıyordu. Galatasaray iyiydi. Dünyanın devi Arsenal’in karşısına çıkarken kendinden emindi. Bülent’in kolu sakatlanmıştı umutsuz değildi. Hagi haksız bir kırmızı kart görmüştü yinede korkmuyordu. Peki neden Fenerbahçe maçlarına çıkarken bu kadar korkuyordu? En büyük kimdi?
En büyük kimdi?Evet, cevabı yıllardır tartışılan, herkesin cevabı kendine göre doğru olan bu soru. En büyük kim? Benim cevabım şu. Gelin beraber İspanya, İngiltere, İtalya egemenliğine son verelim gelin nice Türk bayraklarını Avrupalarda sallandıralım. Gelin Fenerbahçe’yi şampiyonlar ligi şampiyonu, Beşiktaş’ı süper kupa şampiyonu yapalım. Gelin Şampiyonlar ligi finaline Fenerbahçe – Galatasaray adını yazdıralım da maç oynanmadan galip ilan edelim Türkiye’yi sabahlara kadar eğlenip gülelim.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/
4 yorum:
Tanıdığım en koyu Fenerbahçelilerden birinin böyle şeyler söylemesi çok güzel =). Yazı için de tebrikler.
teşekkür ederim can bey.. darısı başınıza.. :)
üzülüyorum eleme oynamalarımıza , yabancılara yenilmemize , birlik olamadığımıza , türkiyenin adını duyuramadıgımıza en çokta kendi insanının yanında olmamasına ..
en büyük kim deyinceye kadar hayatımda okudugum en güzel Galatasaray makalesiydi ama okurken unuttugum bi ayrıntı wardı o da snn Fenerbahçeli olman..genede ellerine saglık cok güzel bi yazı olmus
Yorum Gönder