HOŞÇAKAL KAZIM KANAT
Demiştik ya; buradaki amaç futbol konuşmak. Buradaki amaç futbolu yaşamak. Buradaki amaç yazdığımız yazılarla bir yazar yerine okunabilecek kadar etkili olmak. O bizim idealimizdi. İçindeki futbol aşkıyla rakipsizdi. Kansere karşı gösterdiği azimde kusursuzdu. Görüşünü savunma sırası geldiğinde onunla laf dalaşına girmek imkansızdı. Beklerdi karşısındakinin lafını bitirmesini. Bölmezdi birçok spor yorumcusunun yaptığı gibi. Bağırmazdı karşısındakine. Onu haklı çıkaran içindeki futbol aşkıydı. Beşiktaş aşkıydı. O herkesin en karamsar baktığı gün takımında ışık görürdü. Onun ağzından Beşiktaşı dinlemek, Beşiktaşı sevmeyene bile keyif verirdi. Beşiktaşlı onun yazdığı gazeteyle onun yazdığı sayfayla güne başlardı. Diğer futbol severler de kendi takımıyla ilgili tek bir bilgi olmasa bile onu okumadan yapamazdı. O bu işin duayeniydi. O bu işin profesörü, bu işin doktoruydu. Ama kendi doktoru olamadı. Umudun umudu bu sefer bunu da yendim diyemedi. Hoşçakal Kazım Abi. Bugüne kadar yaptıkların için, bize yazı yazmayı sevdirenlerden biri olduğun için. Ve gitmiş olsanda arkanda senin kadar başarılı olacağına inandığımız oğlunu bıraktığın için.
ARAMIZDAN AYRILMADAN ÖNCEKİ (HASTANEDEKİ) SON YAZISI:
"Başımı alıp gittim de ne oldu!
Hani doktorlar, kanser tedavim için beni hastane odasına mahkûm etmişlerdi ya... Ben de başımı alıp Bodrum'a gitmiş, hayatımı bir yelkenlide geçirmeye başlamıştım ya... Harika bir yazdan sonra bir otelde kaldım. Klimayı açıp, keyif çattım. Sonrası ne oldu? Ne olacak, kuyruğu bacaklarımızın arasına kıstırıp, hastaneye geri döndük. Hem kanser hem de zatürree olmuşum. Kanseri yendik! Zatürreede dalga geçtik! Ama... Aması şurada... Anlatayım... Kanseri bir kez daha yenmenin mutluluğunu yaşarken, mutsuz oldum. Bodrum'da cehennem gibi sıcakta ilk kez bir şey yaptım. Eşim Sevinç için yaptırdığım klimayı çalıştırdım, karşısında uyudum. Sonuç felaket! Bir süre sonra nefes alamaz, yürümekte zorluk çeker oldum. Oğlum Mesut'un yemin töreni için gittiğim Kars'ta yüksek rakımda kötü oldum. Hikâyenin şimdiki sonu şöyle; ciğerlerime klimadan dolayı virüsler girmiş, mantarlar oluşmuş. Sürekli antibiyotik ve oksijen tedavisiyle ben değil, doktorlar savaşıyor. Komik olan da şu: Bir mantarı yenmek, kanseri yenmekten biraz zor olacak. Okurlara! Kimsenin moralini bozmak istemem. Hele benim, kanser yoldaşlarımın asla... Zaten onlara güzel haberlerim var. Kanseri 'akıllı bomba' ismi verilen bir ilaçla yendim. Elim kalem tutunca söz, her şeyi yazacağım. Biraz sabır ve anlayış, lütfen. Biliyorum ki ben sizler için umudun umuduyum! Teslim olmak yok, geri çekilmek yok. Savaşa devam! Sevgili okurlar! Ne zaman iyileşirim bilmiyorum. Tek bildiğim şey, yazabileceğim an yazacağımdır. "
HAYATI:
Öğretmen Mehmet ile Ayşe Kanat'ın dört çocuğundan biridir. Liseyi İskenderun'da, Gazetecilik Okulu'nu İstanbul'da bitirdi. TV'de "yılın yorumcusu" ödülünü aldı. Radyo'da "yılın programcısı" ve "yorumcusu" seçildi. Yazılı medyada ise çok sayıda (haber, yorum, araştırma ve fotoğraf) dallarında ödüller aldı. 35 yıldır mesleğin içinde. Beşiktaş konusunda ayrıntılı yazılar yazıyor. Spor dergilerinde Yazı İşleri Müdürlüğü , Hürriyet, Sabah ve Akşam gazetelerinde muhabir ve spor müdürlüğü yaptı. Beşiktaş taraftarıydı. Sıkı bir "Çarşı" savunucusuydu.
Uzun süre kanser tedavisi gördü ve zatürre tehşisiyle tedavi altına alındığı Amerikan Hastanesi'nde solunum yetmezliğinden 24 Eylül 2008'de hayatını kaybetti.
sitemizin forumu: http://futbolbu.yetkinforum.com/

4 yorum:
kalbimizdesin kazım abi..
Ben fbliyim Keşke olsa da yine bizi kızdırsa :(:(:(
besiktası besiktaslıdan dinlememizi ve okumamızı saglayan tek adam
koyu bi beşiktaşlı olmama ragmen beşiktaşlı olmasam da kesinlikle aynı iyi şeyleri düşünecegim bi insandı. Renkli kişiligi ,tatlı sert yorumuyla bu kadar kötü yorumcunun arasından sıyrılan bi adamdı. allah rahmet eylesin
Yorum Gönder